ఇది భారతీయ వ్యవసాయంలో సాధారణంగా కనిపించే పరిస్థితుల ఆధారంగా రాసిన ఊహాత్మక కథ. పేర్లు, వివరాలు కల్పితం. ఇది నిజమైన కస్టమర్ గురించి కాదు.
నాన్న అనారోగ్యం పాలైనప్పుడు అనిత దుకాణం బాధ్యత తీసుకుంది, దాన్ని తెరిచి ఉంచడం తప్ప వేరే ప్లాన్ లేదు. ఇరుకు వీధిలో దర్జీ, టీ కొట్టు మధ్య ఉన్న ఆ దుకాణం విత్తనాలు, ఎరువులు, పంట రక్షణ మందులు అమ్మేది, అక్కడికి వచ్చే చాలా మంది రైతుల కంటే ఎక్కువ కాలంగా ఉంది.
ఆమె వయసు ఇరవై ఆరు. చిన్నప్పటి నుంచి ఆమెను తెలిసిన రైతుల్లో చాలామంది మర్యాదగా ఉన్నా సందేహంగా ఉన్నారు. మొదటి సీజన్‌లో వాళ్లు కావాల్సింది తీసుకుని, ఆమెను ఏమీ అడగకుండా వెళ్లిపోయారు.
ఒక మధ్యాహ్నం గోవింద్ అనే రైతు ఒక నిర్దిష్ట మందు కావాలని వచ్చాడు. అనిత పంట ఏది, ఏ దశలో ఉంది, ఆకుల మీద సరిగ్గా ఏం చూశాడని అడిగింది. ఆయన వాటిలో ఏదీ చెప్పలేదు. ఆమె విని, ఆ మందు సాయపడుతుందని తనకు అనిపించడం లేదని, ముందు నీటి తడిని చూసుకోమని చెప్పింది.
ఆ అమ్మకం పోయింది. రెండు రోజుల తర్వాత గోవింద్ తిరిగి వచ్చి, సమస్య నీటి తడేనని చెప్పి, తర్వాతి సీజన్ విత్తనాలు ఆమె దగ్గరే కొన్నాడు. కోత నాటికి ఆయన వీధిలో సగం మందికి ఈ కథ తెలిసిపోయింది.
దుకాణం ఎప్పుడూ చేయని చిన్న పనులు చేయడం మొదలుపెట్టింది. ప్రతి రెగ్యులర్ కస్టమర్ ఏం పండిస్తారో, సాధారణంగా ఎప్పుడు విత్తుతారో స్కూల్ నోట్‌బుక్‌లో రాసుకుంది. వాళ్లకు ఏదైనా అవసరమయ్యే దశకు వారం ముందు ఒక చిన్న మెసేజ్ పంపేది. బిల్లు తప్పైతే, కస్టమర్ ఆమెను నిందించినట్టు అనిపించకుండా వాళ్ల ముందే సరిచేసేది.
ఏదైనా సమస్య గురించి ఖచ్చితంగా తెలియనప్పుడు అదే చెప్పి, రైతు వేచి ఉండగా వ్యవసాయ అధికారికి లేదా సప్లయర్ ఫీల్డ్ ప్రతినిధికి ఫోన్ చేసేది. ఏ దుకాణదారుడూ అలా చేయడం ఎవరూ చూడలేదు. అందుకే ఆమెపై నమ్మకం పెరిగింది.
రెండు మూడేళ్లలో రైతులు అనిత దుకాణానికి కొనడానికి మాత్రమే రాలేదు. అడగడానికి వచ్చారు. ప్రాంతంలో కొత్త తెగులు, ధర గురించి పుకారు, చదవలేని బ్యాంకు లేఖ: అన్నీ ముందు ఆమె దగ్గరకే తెచ్చేవారు.
ఆమె ఎప్పుడూ వీధిలో చవకైన దుకాణం కాదు. కావాల్సిన అవసరం లేదు. తప్పు సిఫార్సు రైతుకు మొత్తం పంటనే పోగొట్టగలిగే వ్యాపారంలో, నిజం చెప్పే వ్యక్తిగా ఉండటం డిస్కౌంట్ కంటే ఎక్కువ విలువైనదని తేలింది.