ఇది భారతీయ వ్యవసాయంలో సాధారణంగా కనిపించే పరిస్థితుల ఆధారంగా రాసిన ఊహాత్మక కథ. పేర్లు, వివరాలు కల్పితం. ఇది నిజమైన కస్టమర్ గురించి కాదు.
డాక్టర్ కవిత ఫోన్ ఉదయం ఎనిమిది లోపే మూడోసారి మోగింది. ఒకసారి మాత్రమే కలిసిన ఒక రైతు, ఆమె పరిధిలో రెండు వందల కిలోమీటర్ల అవతలి నుంచి, తన పత్తి పసుపు రంగులోకి మారుతోందని చెప్పి, ఈరోజే రాగలరా అని అడిగాడు. ఆమె రాలేకపోయింది. జిల్లా ఇంకో చివర ఒక సందర్శన ఖరారైంది, ఇంకో రైతుకు ఇచ్చిన మాట తప్పలేదు.
చూసుకోవాల్సిన నలభై పొలాలు, పగిలిన విండ్‌స్క్రీన్ ఉన్న కారు. ప్రశ్నలు సహేతుకమైనవి, రైతులు ఆందోళనలో ఉన్నారు, కానీ గంటలే లేవు.
ఆ సాయంత్రం ఆమె ఒక పొలం బయట కారులో కూర్చుని, ఆ వారం సందర్శించిన పొలాలను, కేవలం ఫోన్‌లో మాట్లాడిన వాటిని లెక్కపెట్టింది. తనకు బాగా తెలిసిన పొలాలు పెద్ద సమస్యలున్నవి కావని, తాను ఉండే చోటుకు దగ్గరగా ఉన్నవేనని గ్రహించింది.
ఒక కవరు వెనుక ఒక ప్రశ్న రాసింది: ఎవరికైనా బాగా సాయపడటానికి ముందు నేను ఏం తెలుసుకోవాలి, అక్కడికి కారులో వెళ్లకుండా దాంట్లో ఎంత నేర్చుకోవచ్చు?
ఫోన్ చేసినప్పుడల్లా ప్రతి రైతును అవే కొన్ని ప్రశ్నలు అడగడం మొదలుపెట్టింది: ఏ పంట, ఏ దశ, ఏ పొలం, ఎప్పుడు మొదలైంది, పొలంలో ఎంత భాగం, దగ్గర నుంచి ఒకటి, దూరం నుంచి ఒకటి రెండు ఫొటోలు పంపగలరా. ఒక నెలలో ఏ సమస్య ఒక రోజు ఆగగలదో, ఏది ఆగలేదో ఐదు నిమిషాల్లో చెప్పగలిగింది.
ప్రతి పొలం గురించి చిన్న నోట్ ఉంచడం మొదలుపెట్టింది: నేల రకం, సాధారణ పంటలు, గత సమస్యలు, తాను ఇచ్చిన సలహా, ఆ తర్వాత ఏం జరిగింది. ఏ సందర్శనకైనా ముందు దాన్ని చదివేది. పొలం దగ్గర అడగడానికి తక్కువ సమయం, చూడటానికి ఎక్కువ సమయం గడిపింది.
కొందరు రైతులు వెంటనే అలవాటు పడ్డారు. స్పష్టమైన ఫొటోలు పంపారు, తమ సొంత నోట్లు ఉంచుకున్నారు, ఆమె అడగకముందే తాము ఏం ప్రయత్నించారో చెప్పారు. ఆ పొలాలు అత్యంత వేగంగా మెరుగయ్యాయి, ఆమె ఎక్కువసార్లు వెళ్లినందుకు కాదు. వాళ్లు తమ పొలాలను వివరించడం నేర్చుకున్నారు, అంటే ఆమె ఎక్కడి నుంచైనా వాళ్లకు సాయపడగలదు.
ఆమె కారులో తిరగడం ఆపలేదు. పగిలిన విండ్‌స్క్రీన్ పనిలో భాగమే. కానీ నలభై పొలాలను నిరాశపరుస్తున్న వ్యక్తిగా భావించడం ఆపి, తనకు సమయం దొరికినప్పుడు ప్రతి ఒక్కరికీ పూర్తి శ్రద్ధ ఇవ్వగల వ్యక్తిగా భావించడం మొదలుపెట్టింది.