ఇది భారతీయ వ్యవసాయంలో సాధారణంగా కనిపించే పరిస్థితుల ఆధారంగా రాసిన ఊహాత్మక కథ. పేర్లు, వివరాలు కల్పితం. ఇది నిజమైన కస్టమర్ గురించి కాదు.
సురేష్ భాయ్ దాదాపు ఇరవై ఏళ్లుగా ఊరి అంచున ఉన్న కోల్డ్ స్టోరేజ్ నడుపుతున్నాడు. క్యాలెండర్ చెప్పకముందే సీజన్ ఆయనకు తెలిసిపోతుంది. మొదటి బంగాళాదుంప ట్రక్కులు రావడానికి ఇంకా పదకొండు రోజులు ఉన్నప్పుడు, ప్రతి ఏడాదిలాగే ఉదయం ఆరింటికి చేతిలో టీ కప్పుతో, మనసులో పెరుగుతున్న పనుల జాబితాతో ఛాంబర్లలో నడిచాడు.
మొదటి ఏళ్లలో రద్దీ వరదలా వచ్చేది. ట్రక్కులు రోడ్డంతా వరుసలో నిలిచేవి, ఎవరి వంతో అని రైతులు వాదించేవారు, రెండో రాత్రికే సిబ్బంది అలసిపోయేవారు, రిజిస్టర్ గందరగోళం అయ్యేది. ఆ మొదటి రోజుల తప్పులన్నీ మార్చి వరకు సరిచేస్తూనే ఉండేవారు.
మూడు సీజన్ల క్రితం ఒక రైతు ఒక సంఖ్య మీద కోపంగా వచ్చాడు. రిజిస్టర్‌లో ఉన్నదానికంటే ఎక్కువ బస్తాలు తెచ్చానని ఆయన గుర్తు. సురేష్ భాయ్‌కి అలాంటిదేమీ గుర్తు లేదు. ఎవరి మాట నిజమో నిరూపించే మార్గం లేదు. ఆ రైతు తన సరుకు తీసుకుని వెళ్లిపోయాడు, కాలక్రమంలో తన బంధువులు ఇద్దరిని కూడా తీసుకెళ్లాడు.
ఆ చలికాలంలో ఆయన తనకో నియమం పెట్టుకున్నాడు: ఇద్దరూ చూసేలా రాసే వరకు ఏదీ నిజం కాదు. అది నెమ్మదిగా అనిపించింది. కానీ ఆయన చేసిన పనుల్లో అత్యంత వేగవంతమైనది అదే అయింది.
ఇప్పుడు రద్దీకి ముందు ప్రశాంతమైన రోజులు సిద్ధతకు. సరుకు ఇస్తామన్న రైతులకు ఫోన్ చేసి ఎంత, ఎప్పుడు వస్తుందని అడుగుతాడు. ప్రతి ఛాంబర్ సురక్షితంగా ఎంత నిల్వ చేయగలదో బట్టి వాటిని విభజించి, మొదటి లాట్లు ఎక్కడికి వెళ్లాలో ముందే నిర్ణయిస్తాడు. కంప్రెసర్లకు సర్వీసింగ్ అయిందో, బ్యాకప్ పవర్ నిజంగా స్టార్ట్ అవుతుందో చూసుకుంటాడు.
లోడర్లకు సులువైన పని క్రమం చెబుతాడు: తీసుకో, లెక్కపెట్టు, రాయి, తర్వాత పేర్చు. రాసిన ఎంట్రీ లేకుండా పేర్చడం లేదు. ఒక సీజన్ సిబ్బంది గొణిగారు. రెండో సీజన్‌కి వేరే విధంగా చేయడం ఊహించలేమన్నారు.
ఆ ఏడాది కూడా ట్రక్కులు రోడ్డంతా వరుసలో నిలిచాయి. కానీ ప్రతి రైతు చేతిలో ఒక స్లిప్‌తో వెళ్లాడు, ప్రతి లాట్‌కు చోటు ఉంది, ఎవరు ఏం నిల్వ చేశారో, ఎక్కడ ఉందో సురేష్ భాయ్ నిమిషంలోపు చెప్పగలిగాడు. మొదటి వారమంతా నిండిపోయే వాదనలు అసలు జరగలేదు.
చివరి రాత్రి ఆయన బోర్లించిన క్రేట్ మీద టీ తాగుతూ కూర్చుని, తాను పాత విధంగా అలసిపోలేదని గ్రహించాడు. రద్దీ అదే పరిమాణం. తాను మాత్రం ఇక దానితో పోరాడటం లేదు.