இது இந்திய விவசாயத்தில் பொதுவாக நடக்கும் சூழ்நிலைகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு கற்பனைக் கதை. பெயர்களும் விவரங்களும் கற்பனையானவை. இது உண்மையான வாடிக்கையாளரைப் பற்றியது அல்ல.
சுரேஷ் பாய் நகர விளிம்பில் உள்ள குளிர்பதனக் கிடங்கை கிட்டத்தட்ட இருபது ஆண்டுகளாக நடத்தி வருகிறார். நாள்காட்டி சொல்லும் முன்பே பருவம் வருவதை அவரால் உணர முடியும். முதல் உருளைக்கிழங்கு லாரிகள் வர இன்னும் பதினோரு நாட்கள் இருந்தன. ஒவ்வொரு ஆண்டும் போல காலை ஆறு மணிக்கு ஒரு கப் டீயுடன், மனதில் நீளும் பட்டியலுடன் அறைகளைச் சுற்றி வந்தார்.
ஆரம்ப ஆண்டுகளில், கூட்டம் வெள்ளம் போல் வந்தது. லாரிகள் சாலை நெடுக வரிசையில் நின்றன, யார் முறை என்று விவசாயிகள் சண்டையிட்டார்கள், இரண்டாம் இரவுக்குள் ஊழியர்கள் களைத்துப் போனார்கள், ரெஜிஸ்டர் குழப்பமாகிவிட்டது. அந்த முதல் நாட்களின் ஒவ்வொரு தவறும் மார்ச் வரை சரி செய்யப்பட்டுக்கொண்டே இருந்தது.
மூன்று பருவங்களுக்கு முன், ஒரு விவசாயி ஒரு எண்ணுக்காகக் கோபத்துடன் வந்தார். ரெஜிஸ்டரில் இருப்பதை விட அதிக மூட்டைகள் கொண்டு வந்ததாக அவர் நினைவில் வைத்திருந்தார். சுரேஷ் பாய்க்கு அப்படி எதுவும் நினைவில்லை. இரண்டு சொல்லில் எதையும் நிரூபிக்க வழி இல்லை. அந்த விவசாயி தன் விளைபொருளை எடுத்துக்கொண்டு போனார், காலப்போக்கில் தன் இரண்டு உறவினர்களுடையதையும் கூடவே.
அந்தக் குளிர்காலத்தில் அவர் தனக்கு ஒரு விதி வைத்துக்கொண்டார்: இரு தரப்பும் பார்க்கும் இடத்தில் எழுதப்படும் வரை எதுவும் உண்மையல்ல. இது மெதுவாகத் தோன்றியது. ஆனால் அவர் செய்தவற்றில் மிக வேகமானதாக அது மாறியது.
இப்போது கூட்டத்துக்கு முந்தைய அமைதியான நாட்கள் தயாரிப்புக்கானவை. விளைபொருள் தருவதாக உறுதி கூறிய விவசாயிகளுக்கு அழைத்து, எவ்வளவு, எப்போது வரும் என்று கேட்கிறார். ஒவ்வொரு அறையும் பாதுகாப்பாக எவ்வளவு தாங்கும் என்று பிரித்து, முதல் லாட்கள் எங்கே போகும் என்று முன்பே முடிவு செய்கிறார். கம்ப்ரசர்கள் சர்வீஸ் செய்யப்பட்டனவா, காப்பு மின்சாரம் உண்மையில் தொடங்குகிறதா என்று சரிபார்க்கிறார்.
ஏற்றுபவர்களுக்கு எளிய வேலை வரிசையை விளக்குகிறார்: பெறுங்கள், எண்ணுங்கள், எழுதுங்கள், பிறகு அடுக்குங்கள். எழுதிய பதிவு இல்லாமல் அடுக்கு இல்லை. ஒரு பருவம் ஊழியர்கள் முணுமுணுத்தார்கள். இரண்டாவது பருவத்தில், வேறு எப்படியும் செய்வதை கற்பனை கூடச் செய்ய முடியவில்லை என்றார்கள்.
அந்த ஆண்டும் லாரிகள் சாலை நெடுக வரிசையில் நின்றன. ஆனால் ஒவ்வொரு விவசாயியும் கையில் ஒரு சீட்டுடன் சென்றார், ஒவ்வொரு லாட்டுக்கும் ஒரு இடம் இருந்தது, சுரேஷ் பாய் யாருக்கும் ஒரு நிமிடத்துக்குள், அவர்கள் என்ன சேமித்தார்கள், எங்கே என்று சொல்ல முடிந்தது. முதல் வாரத்தை நிரப்பிய வாக்குவாதங்கள் நடக்கவே இல்லை.
கடைசி இரவு அவர் ஒரு கவிழ்த்த பெட்டி மேல் டீயுடன் உட்கார்ந்தார். பழைய மாதிரி களைப்பாக இல்லை என்று உணர்ந்தார். கூட்டம் அதே அளவுதான். ஆனால் அவர் இனி அதனுடன் போராடவில்லை.