ਇਹ ਇੱਕ ਕਾਲਪਨਿਕ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਭਾਰਤੀ ਖੇਤੀ ਵਿੱਚ ਆਮ ਹਾਲਾਤਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਨਾਂ ਅਤੇ ਵੇਰਵੇ ਮਨਘੜਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਅਸਲੀ ਗਾਹਕ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜੂਨ ਦੇ ਦੂਜੇ ਹਫ਼ਤੇ ਤੱਕ ਰਮੇਸ਼ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਡ੍ਰਿਲ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰ ਲਈ ਸੀ ਅਤੇ ਪੰਪ ਦੋ ਵਾਰ ਜਾਂਚ ਲਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਮਾਨਸੂਨ ਨੇ ਕੈਲੰਡਰ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਸੀ। ਅਸਮਾਨ ਸਖ਼ਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਨੀਲਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਸਵੇਰ ਚਾਹ ਦੀ ਦੁਕਾਨ 'ਤੇ ਬੰਦੇ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੇ: ਬੱਸ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਿਨ ਆਇਆ ਸਮਝੋ।
ਹੋਰ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਚਾਰੇ ਏਕੜ ਬੀਜ ਦਿੰਦਾ। ਉਸਦੇ ਪਿਓ ਨੇ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਓ ਨੇ ਵੀ। ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਗੁਆਂਢੀ ਦੀ ਇੱਕ ਗੱਲ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੀ: ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਝੂਠੀ ਕਣੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਲਦੀ ਬਿਜਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਪੰਦਰਵਾੜੇ ਦੇ ਸੋਕੇ ਵਿੱਚ ਬੂਟੇ ਮਰ ਗਏ ਅਤੇ ਬੀਜ ਦੋ ਵਾਰ ਖਰੀਦਣਾ ਪਿਆ।
ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਰਮੇਸ਼ ਕਾਪੀ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਖੇਤ ਚਾਰ ਡੱਬਿਆਂ ਵਜੋਂ ਵਾਹੇ। ਬੋਰਵੈੱਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੇ ਦੋ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਨਾ ਪੈਣ 'ਤੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਢਲਾਣ ਵਾਲੇ ਦੋ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਬੋਰਵੈੱਲ ਵਾਲੇ ਖੇਤ ਬੀਜੇਗਾ, ਫ਼ਸਲ ਉੱਗਾਉਣ ਲਈ ਹਲਕਾ ਪਾਣੀ ਲਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਢਲਾਣ ਵਾਲੇ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਰੇ, ਟਿਕਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੇਗਾ।
ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਡਰਪੋਕਪੁਣਾ ਲੱਗਿਆ। ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਗੁਆਚੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਉਸਨੇ ਕਾਪੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਤਰ ਲਿਖੀ ਜਿਸਦੇ ਹੇਠਾਂ ਉਸਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਲਕੀਰ ਮਾਰੀ: ਦੇਰ ਨਾਲ ਬੀਜੀ ਫ਼ਸਲ ਵੀ ਚੰਗੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮਰੀ ਹੋਈ ਫ਼ਸਲ ਨਹੀਂ।
ਮੀਂਹ ਲਗਭਗ ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇਰ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਰਾਤ ਆਇਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਟਿਕਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਿਹੋ ਜਿਹੇ ਦੀ ਕਿਸਾਨ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਮੇਸ਼ ਨੇ ਢਲਾਣ ਵਾਲੇ ਖੇਤ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਦਿੱਤੇ, ਜਦੋਂ ਮਿੱਟੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਉੱਪਰੋਂ ਨਹੀਂ ਭਿੱਜੀ।
ਬੋਰਵੈੱਲ ਵਾਲੇ ਖੇਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅੱਗੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਢਲਾਣ ਵਾਲੇ ਖੇਤਾਂ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਵੀ ਪੈਸੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਲਾਏ ਨਮੀ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਕਟਾਈ ਦੀਆਂ ਤਰੀਕਾਂ ਲਗਭਗ ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਫ਼ਰਕ ਨਾਲ ਆਈਆਂ, ਜੋ ਸੌਗਾਤ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ: ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕੋ ਟੋਲੀ, ਇੱਕ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਗੇੜਾ, ਅਤੇ ਪੈਦਾਵਾਰ ਸੁਕਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਘਬਰਾਹਟ ਨਹੀਂ।
ਅਗਲੇ ਸੀਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਰਮੇਸ਼ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਣ ਲਈ ਸੰਕਟ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਲਿਖ ਲਿਆ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਖੇਤ ਪਾਣੀ ਫੜਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਦੋ ਗੇੜਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਜਾਈ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦਫ਼ਤਰ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਦੇਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਨਿਭ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਤਰੀਕਾਂ ਦਾ ਸਾਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਰੱਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ: ਕਦੋਂ ਬੀਜਿਆ, ਕਦੋਂ ਮੀਂਹ ਪਿਆ, ਹਰ ਖੇਤ ਕਦੋਂ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕਾਪੀ ਖੇਤ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਮਾਨਸੂਨ ਘੱਟ ਹੀ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਵਾਲੇ ਦੱਸਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਕਿਸਾਨ ਵਧੀਆ ਰਹੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਉਹ ਉਹ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਗੁੰਜਾਇਸ਼ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਸੀ।