ਇਹ ਇੱਕ ਕਾਲਪਨਿਕ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਭਾਰਤੀ ਖੇਤੀ ਵਿੱਚ ਆਮ ਹਾਲਾਤਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਨਾਂ ਅਤੇ ਵੇਰਵੇ ਮਨਘੜਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਅਸਲੀ ਗਾਹਕ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਾ ਛੇ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇਸ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਕੰਪਲੈਕਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਸਵੇਰ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ ਪੈਕੇਟ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲੈਂਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਗੁਆਂਢੀ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੇ ਨਾਸ਼ਤੇ ਵੇਲੇ ਪੁੱਛ ਲਿਆ ਕਿ ਦੁੱਧ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਦੁਕਾਨ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਿਆ।
ਸ਼ੁਰੂ ਇਹ ਸੁਸਾਇਟੀ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਚੈਟ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਾਕ ਵਜੋਂ ਹੋਇਆ। ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਗਿਆਰਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪ ਜਾ ਕੇ ਡੇਅਰੀ ਫਾਰਮ ਦੇਖਣਗੇ।
ਉਹ ਤਿੰਨ ਗੱਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਾਲੀ ਮਿੰਟ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਕਰਕੇ ਗਏ, ਬੱਚੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਛਲਦੇ ਹੋਏ। ਕਿਸਾਨ ਬਲਦੇਵ ਕੋਲ ਬਾਰਾਂ ਗਾਵਾਂ ਸਨ, ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਸ਼ੈੱਡ ਸੀ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਮੁਸਕਾਨ। ਉਸਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਚਾਰਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਧ ਕਿਵੇਂ ਚੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਠੰਢਾ ਕਰਕੇ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਹਰ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਔਖੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਵੀ।
ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਆਇਆ। ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਬਾਲਟੀਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਸਾਫ਼ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕਿੰਨੀ ਪਰਵਾਹ ਸੀ।
ਸੁਸਾਇਟੀ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਹਰ ਸਵੇਰ ਕੁਝ ਦਰਜਨ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਬਾਰੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਰਿਹਾ: ਬਾਰਾਂ ਗਾਵਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਓਨਾ ਹੀ ਦੇ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਦਿਨ ਤੇ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਬੁਖ਼ਾਰ ਸੱਚੀਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਸ ਇੰਤਜ਼ਾਮ 'ਤੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋਏ ਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਉਹ ਲੈਣਗੇ ਜੋ ਉਹ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰਾ ਕਰਨਗੇ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਤੈਅ ਕੀਤੀਆਂ ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ: ਡਿਲੀਵਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਪੈਸੇ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪਰਿਵਾਰ ਬਾਹਰ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਜੇ ਕਦੇ ਦੁੱਧ ਠੀਕ ਨਾ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਪ੍ਰਿਯਾ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਇਹ ਸਭ ਲਿਖ ਲੈਣ ਨਾਲ ਉਹ ਹਰ ਉਸ ਔਖੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਜੋ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਣੀ ਸੀ।
ਬਲਦੇਵ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਕਈ ਗਾਹਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸਨੂੰ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਧੀ ਬਿਮਾਰ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਵਾਜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਲੇਟ ਕੀਤਾ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਿਯਾ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸੋਚਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਸੰਭਵ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਦੇ ਪੁੱਛਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਖੇਤ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਵਿਚਲਾ ਫ਼ਾਸਲਾ ਚਾਲੀ ਮਿੰਟ ਅਤੇ ਇੱਕ ਇਮਾਨਦਾਰ ਸਵਾਲ ਨਿਕਲਿਆ।