ਇਹ ਇੱਕ ਕਾਲਪਨਿਕ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਭਾਰਤੀ ਖੇਤੀ ਵਿੱਚ ਆਮ ਹਾਲਾਤਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਨਾਂ ਅਤੇ ਵੇਰਵੇ ਮਨਘੜਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਅਸਲੀ ਗਾਹਕ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਨੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਉਦੋਂ ਸੰਭਾਲੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਿਮਾਰ ਪੈ ਗਏ, ਦੁਕਾਨ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਸਿਵਾ ਕੋਈ ਯੋਜਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਦੁਕਾਨ ਇੱਕ ਤੰਗ ਗਲੀ ਵਿੱਚ, ਦਰਜ਼ੀ ਅਤੇ ਚਾਹ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਬੀਜ, ਖਾਦ ਅਤੇ ਫ਼ਸਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਵੇਚਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਪੁਰਾਣੀ ਸੀ।
ਉਹ ਛੱਬੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਸਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈ ਉਸਨੂੰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਸ਼ਿਸ਼ਟ ਪਰ ਸ਼ੱਕੀ ਸਨ। ਪਹਿਲੇ ਸੀਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਲੈਣ ਆਉਂਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਪੁੱਛੇ ਬਿਨਾਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ।
ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ ਗੋਵਿੰਦ ਨਾਂ ਦਾ ਕਿਸਾਨ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਸਪਰੇਅ ਮੰਗਦਾ ਆਇਆ। ਅਨੀਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਫ਼ਸਲ ਕਿਹੜੀ ਹੈ, ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਕੀ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ, ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਸਪਰੇਅ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਸਿੰਚਾਈ ਦੇਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਸਦੀ ਉਹ ਵਿਕਰੀ ਗਈ। ਦੋ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਗੋਵਿੰਦ ਮੁੜ ਆਇਆ, ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਮੱਸਿਆ ਪਾਣੀ ਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਸੀਜ਼ਨ ਦਾ ਬੀਜ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਖਰੀਦਿਆ। ਵਾਢੀ ਤੱਕ ਉਸਦੀ ਅੱਧੀ ਗਲੀ ਨੇ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਲਈ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ ਜੋ ਦੁਕਾਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ। ਸਕੂਲ ਦੀ ਕਾਪੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲਿਖਦੀ ਕਿ ਹਰ ਪੱਕਾ ਗਾਹਕ ਕੀ ਉਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਦੋਂ ਬੀਜਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਹਫ਼ਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਛੋਟਾ ਮੈਸੇਜ ਭੇਜ ਦਿੰਦੀ। ਜੇ ਬਿੱਲ ਗਲਤ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਗਾਹਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੰਦੀ, ਬਿਨਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਏ ਕਿ ਉਸਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਾਇਆ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਪੱਕਾ ਪਤਾ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਇਹ ਕਹਿ ਦਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਕਿਸਾਨ ਦੇ ਉਡੀਕ ਕਰਦਿਆਂ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਅਫ਼ਸਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸਪਲਾਇਰ ਦੇ ਫੀਲਡ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰ ਲੈਂਦੀ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਸੇ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਨੂੰ ਇੰਝ ਕਰਦਿਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉਸ 'ਤੇ ਵੱਧ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਇੱਕ-ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸਾਨ ਅਨੀਤਾ ਦੀ ਦੁਕਾਨ 'ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਖਰੀਦਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਬਿਮਾਰੀ, ਕਿਸੇ ਭਾਅ ਬਾਰੇ ਅਫ਼ਵਾਹ, ਬੈਂਕ ਦੀ ਚਿੱਠੀ ਜੋ ਉਹ ਪੜ੍ਹ ਨਾ ਸਕਣ: ਇਹ ਸਭ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਕੋਲ ਲਿਆਉਂਦੇ।
ਉਹ ਕਦੇ ਗਲੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸਸਤੀ ਦੁਕਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਿਸ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਲਤ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਕਿਸਾਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫ਼ਸਲ ਲੈ ਬੈਠ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਸੱਚ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਬਣਨਾ ਛੋਟ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕੀਮਤੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ।