ਇਹ ਇੱਕ ਕਾਲਪਨਿਕ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਭਾਰਤੀ ਖੇਤੀ ਵਿੱਚ ਆਮ ਹਾਲਾਤਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਨਾਂ ਅਤੇ ਵੇਰਵੇ ਮਨਘੜਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਅਸਲੀ ਗਾਹਕ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸੁਰੇਸ਼ ਭਾਈ ਨੂੰ ਕਸਬੇ ਦੇ ਬਾਹਰਵਾਰ ਕੋਲਡ ਸਟੋਰੇਜ ਚਲਾਉਂਦਿਆਂ ਲਗਭਗ ਵੀਹ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਕੈਲੰਡਰ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਸੀਜ਼ਨ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਆਲੂਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਟਰੱਕ ਅਜੇ ਗਿਆਰਾਂ ਦਿਨ ਦੂਰ ਸਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਛੇ ਵਜੇ ਚੈਂਬਰਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਸਾਲ ਵਾਂਗ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਵਧਦੀ ਸੂਚੀ।
ਸ਼ੁਰੂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭੀੜ ਹੜ੍ਹ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਟਰੱਕ ਸੜਕ 'ਤੇ ਲੰਮੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੁੰਦੇ, ਕਿਸਾਨ ਬਹਿਸ ਕਰਦੇ ਕਿ ਕਿਸਦੀ ਵਾਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਰਾਤ ਤੱਕ ਅਮਲਾ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਰਜਿਸਟਰ ਗੜਬੜ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਹਰ ਗਲਤੀ ਮਾਰਚ ਤੱਕ ਸੁਲਝਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਤਿੰਨ ਸੀਜ਼ਨ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਕਿਸਾਨ ਇੱਕ ਅੰਕੜੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਰਜਿਸਟਰ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਬੋਰੇ ਲਿਆਇਆ ਸੀ। ਸੁਰੇਸ਼ ਭਾਈ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਸਾਨ ਆਪਣਾ ਮਾਲ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਦੋ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲ ਵੀ ਲੈ ਗਿਆ।
ਉਸ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਨਿਯਮ ਬਣਾਇਆ: ਕੁਝ ਵੀ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਉੱਥੇ ਨਾ ਲਿਖਿਆ ਜਾਵੇ ਜਿੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਧਿਰਾਂ ਦੇਖ ਸਕਣ। ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੌਲੀ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਉਸਦੀ ਕੀਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਚੀਜ਼ ਸਾਬਤ ਹੋਈ।
ਹੁਣ ਭੀੜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਦਿਨ ਤਿਆਰੀ ਲਈ ਹਨ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਲ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿੰਨਾ ਅਤੇ ਕਦੋਂ ਆਵੇਗਾ। ਉਹ ਚੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਮੁਤਾਬਕ ਛਾਂਟਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿੰਨਾ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੈਅ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੀਆਂ ਲਾਟਾਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਉਹ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੰਪ੍ਰੈਸਰਾਂ ਦੀ ਸਰਵਿਸ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਬੈਕਅੱਪ ਬਿਜਲੀ ਸੱਚੀਂ ਚਾਲੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਉਹ ਲੋਡਰਾਂ ਨੂੰ ਕੰਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸਾਦਾ ਕ੍ਰਮ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ: ਲਓ, ਗਿਣੋ, ਲਿਖੋ, ਫਿਰ ਲਾਓ। ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਐਂਟਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਢੇਰ ਨਹੀਂ। ਅਮਲੇ ਨੇ ਇੱਕ ਸੀਜ਼ਨ ਬੁੜਬੁੜ ਕੀਤੀ। ਦੂਜੇ ਤੱਕ ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਸੋਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਉਸ ਸਾਲ ਵੀ ਟਰੱਕ ਸੜਕ 'ਤੇ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ। ਪਰ ਹਰ ਕਿਸਾਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਰਚੀ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ, ਹਰ ਲਾਟ ਦੀ ਥਾਂ ਤੈਅ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੁਰੇਸ਼ ਭਾਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਬਹਿਸਾਂ ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਹੋਈਆਂ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਆਖ਼ਰੀ ਰਾਤ ਉਹ ਉਲਟੇ ਕਰੇਟ 'ਤੇ ਚਾਹ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਥੱਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਭੀੜ ਓਨੀ ਹੀ ਵੱਡੀ ਸੀ। ਬੱਸ ਹੁਣ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ।