ही एक काल्पनिक कथा आहे, जी भारतीय शेतीत नेहमी घडणाऱ्या प्रसंगांवर आधारित आहे. यातील नावे आणि तपशील काल्पनिक आहेत आणि ही कोणत्याही खऱ्या ग्राहकाबद्दल नाही.
जूनच्या दुसऱ्या आठवड्यापर्यंत रमेशने बियाणे साफ केले होते, पेरणी यंत्र दुरुस्त केले होते आणि पंप दोनदा तपासला होता. पण मान्सूनने कॅलेंडर वाचले नव्हते. आकाश कडक, चमकदार निळे राहिले आणि रोज सकाळी चहाच्या टपरीवरचे लोक तेच म्हणायचे: आता कोणत्याही दिवशी.
इतर वर्षी त्याने पहिला पाऊस पडताच चारही एकर पेरून टाकले असते. त्याच्या वडिलांनी तसेच केले होते, आणि त्यांच्या वडिलांनीही. यावेळी शेजाऱ्याची एक गोष्ट त्याच्या मनात होती: एका कुटुंबाने सरी पडून गेल्यावर लवकर पेरणी केली, कोरड्या पंधरवड्यात रोपे गेली आणि बियाण्याचे पैसे दोनदा गेले.
त्या संध्याकाळी रमेश वही घेऊन बसला आणि त्याने आपली चार शेते चार चौकोनांत काढली. बोअरवेलजवळची दोन शेते पाऊस न आल्यास भिजवता येणार होती. उतारावरची दोन नाही. त्याने ठरवले की आधी बोअरवेलजवळची शेते पेरायची, पीक उगवण्यासाठी थोडे पाणी द्यायचे, आणि नीट, स्थिर पाऊस पडल्यावरच उतारावर हात लावायचा.
सुरुवातीला हे भित्रेपणासारखे वाटले. सगळे जण वाया गेलेल्या वेळाबद्दल बोलत होते. पण त्याने वहीत एक ओळ लिहिली, जिच्याखाली त्याने नंतर रेघ ओढली: उशिरा आलेले पीकही चांगले असू शकते, पण मेलेले पीक नाही.
पाऊस जवळपास तीन आठवडे उशिरा आला. एका रात्री जोरदार पडला आणि मग शेतकरी ज्याची वाट पाहतात तसा सलग, संथ पडत राहिला. रमेशने त्याच्या दोन दिवसांतच उतारावरची शेते पेरली, जेव्हा माती नीट ओली होती, नुसती धूळ ओली झालेली नव्हती.
बोअरवेलजवळच्या शेतांना आधी सुरुवात मिळाली होती आणि उतारावरच्या शेतांना ओलावा पैसे खर्चून एकही पाणी न देता मिळाला. त्याच्या काढणीच्या तारखा सुमारे दोन आठवड्यांनी पुढे-मागे झाल्या, आणि तीच मोठी देणगी ठरली: एकच मजुरांची टोळी, एका वेळी एकच खेप, आणि माल कुठे वाळवायचा याची धावपळ नाही.
पुढच्या हंगामात रमेश संकट येण्याची वाट पाहत बसला नाही. कोणत्या शेतात पाणी टिकते आणि कोणत्यात नाही ते त्याने लिहून काढले आणि ठरवूनच दोन टप्प्यांत पेरणी केली. उशिरा पेरणी सहन करणाऱ्या वाणांबद्दल त्याने कृषी कार्यालयात विचारले. आणि तारखांची एक साधी नोंद ठेवायला सुरुवात केली: कधी पेरले, कधी पाऊस पडला, प्रत्येक शेत कधी तयार झाले.
काही वर्षांनी ती वही शेतातली सर्वात मोलाची गोष्ट झाली. मान्सून चहाच्या टपरीवर सांगितल्यासारखा क्वचितच वागतो, आणि चांगले करणारे शेतकरी सर्वात नशीबवान नसतात, हे तिने त्याला दाखवले. ते असे होते ज्यांनी स्वतःसाठी थोडी जागा ठेवली होती.