ही एक काल्पनिक कथा आहे, जी भारतीय शेतीत नेहमी घडणाऱ्या प्रसंगांवर आधारित आहे. यातील नावे आणि तपशील काल्पनिक आहेत आणि ही कोणत्याही खऱ्या ग्राहकाबद्दल नाही.
प्रिया सहा वर्षांपासून त्या अपार्टमेंट संकुलात राहत होती आणि रोज सकाळी पिशवीतले दूध काहीही विचार न करता घेत होती. मग एका शेजाऱ्याच्या मुलाने नाश्त्याच्या वेळी विचारले की दूध खरेतर कुठून येते, आणि टेबलावर कोणीही दुकानापेक्षा चांगले उत्तर देऊ शकले नाही.
सोसायटीच्या ग्रुप चॅटमध्ये ती सुरुवातीला गंमत म्हणून सुरू झाली. आठवड्याच्या शेवटी अकरा कुटुंबांनी सांगितले की ते स्वतः डेअरी फार्म पाहायला जातील.
ते तीन गाड्यांतून चाळीस मिनिटे गाडी चालवत गेले, मुलांच्या अंगात उत्साह भरलेला. शेतकरी बलदेव याच्याकडे बारा गायी, एक नीटनेटका गोठा आणि थोडेसे बुजलेले स्मित होते. त्याने जनावरांना कुठे चारा दिला जातो, दूध कसे काढले जाते आणि ते कसे थंड करून नेले जाते ते दाखवले. अवघड प्रश्नांसह प्रत्येक प्रश्नाला त्याने उत्तर दिले.
मुलांनी वासरांना चारा भरवला. मोठ्यांनी शांतपणे पाहिले की बादल्या किती स्वच्छ आहेत आणि आपल्यावर विश्वास ठेवला जावा याची त्याला किती काळजी आहे.
सोसायटीने बलदेवला विचारले की तो रोज सकाळी काही डझन घरांना दूध पुरवू शकेल का. तो हो म्हणाला, पण आपल्या मर्यादांबद्दल प्रामाणिक राहिला: बारा गायी एवढेच देऊ शकतात, आणि सणाचे दिवस व पावसाळ्यातले आजार खरे असतात. त्यांनी अशी व्यवस्था ठरवली की कुटुंबे तो भरवशाने जेवढे देईल तेवढे घेतील आणि बाकी इतर ठिकाणाहून भरतील.
त्यांनी न चमकणाऱ्या गोष्टीही ठरवल्या: डिलिव्हरीची वेळ, पैसे कसे दिले जातील, एखादे कुटुंब बाहेरगावी गेले तर काय, आणि दूध कधी खराब वाटले तर काय करायचे. पहिल्याच दिवशी हे लिहून ठेवल्यामुळे, प्रिया नंतर म्हणाली, अन्यथा झाल्या असत्या त्या प्रत्येक अवघड संभाषणापासून वाचलो.
बलदेव आता आपल्या अनेक ग्राहकांना नावाने ओळखतो आणि तेही त्याला. त्याची सर्वात धाकटी मुलगी आजारी पडली तेव्हा त्याने मागण्याआधीच तीन कुटुंबांनी वाहतुकीसाठी मदत देऊ केली. जोरदार पावसामुळे त्याला उशीर झाला तेव्हा कोणीही तक्रार केली नाही.
प्रियाला कधी कधी वाटते की हे नाते नेहमीच शक्य होते. फक्त कोणी कधी विचारले नव्हते. शेत आणि स्वयंपाकघर यांच्यातले अंतर चाळीस मिनिटे आणि एक प्रामाणिक प्रश्न एवढेच निघाले.