ही एक काल्पनिक कथा आहे, जी भारतीय शेतीत नेहमी घडणाऱ्या प्रसंगांवर आधारित आहे. यातील नावे आणि तपशील काल्पनिक आहेत आणि ही कोणत्याही खऱ्या ग्राहकाबद्दल नाही.
स्कीम एका गुरुवारी आली, चकचकीत कागदावर छापलेली. महिना संपण्याआधी ठरावीक प्रमाणात माल घ्या, रिबेट मिळवा आणि दोघांसाठी मोफत सहल. रामनने ती दोनदा वाचली. वर्षानुवर्षांत त्याच्या वितरणाला मिळालेली ही सर्वात चांगली ऑफर होती.
त्याचा व्यवसाय चांगला होता: बाजाराच्या गावात गोदाम, चाळीसहून जास्त दुकाने ज्यांना तो माल पुरवायचा, आणि वेळेवर माल पोहोचवण्याची ख्याती. त्याच्या डोक्याच्या मागे एक बारीक आवाज होता, जो त्याने दुर्लक्षित केला, विचारत होता की त्याची दुकाने एवढे विकतील का.
त्याने एक दिवस शिल्लक असतानाच टार्गेट गाठले. रिबेट खरे होते, सहल सुंदर होती, आणि दोन आठवडे त्याला असे वाटत होते की आपण खेळ नीट खेळलो. मग गोदाम लहान वाटायला लागले. नवा माल मागे पडून राहिला, आणि त्याच्या विरोधात घेतलेल्या पैशाचा हप्ता स्वतःच्या वेळेनुसार येत राहिला.
जी दुकाने सहसा महिन्याभरात पैसे द्यायची ती जास्त वेळ मागू लागली. ज्या हंगामाभोवती त्यांनी नियोजन केले होते तो बदलला, माल अपेक्षेपेक्षा हळू विकला गेला, आणि शेल्फ चालू ठेवण्यासाठी तो स्वतः उधारी देताना दिसला. त्या हिवाळ्यात त्याने हिशेब केला की रिबेट शांतपणे व्याज, साठवण आणि वाया गेलेल्या मालात खर्च झाले होते.
त्याच्या अकाउंटंटने त्याला रागावले नाही. तिने फक्त एका आकड्याशेजारी दुसरा ठेवायला सांगितले: एका नगामागे त्याला किती मिळतो, आणि तो एक हंगामभर सांभाळायला किती खर्च येतो. भरलेले गोदाम म्हणजे प्रत्यक्षात किती आठवड्यांची विक्री हे तिने विचारले. प्रामाणिक उत्तर त्याला आवडेल त्यापेक्षा जास्त मोठे होते.
ती म्हणाली, मार्जिन म्हणजे पैशाने आपला काळ घालवल्यानंतर जे उरते ते. खर्च गाठण्याआधी माल बाहेर गेला तरच स्कीम फायद्याची ठरते.
पुढच्या वर्षी त्याने स्कीमकडे आदेश म्हणून नाही, तर ऑफर म्हणून पाहिले. प्रत्येक स्कीमची तुलना त्याने दुकानानुसार आणि आठवड्यानुसार आपल्या स्वतःच्या विक्रीशी केली आणि जेवढा विकता येईल तेवढाच भाग घेतला. दोनदा त्याने नाही म्हटले, आणि उत्पादकाचा प्रतिनिधी त्याला वाटले होते त्यापेक्षा कमी नाराज झाला.
त्याच्या गोदामात पुन्हा जागा होती. त्याची देणी आधीच दिली जात होती. आणि त्याच्या लक्षात आले की किरकोळ दुकानदार त्याला अशा गोष्टीमुळे पसंत करू लागले होते जिचा भावाशी काहीही संबंध नव्हता: त्यांना लागणारा माल त्याच्याकडे कधीच संपलेला नसायचा, आणि त्यांना नको असलेला माल तो कधीच गळ्यात मारायचा नाही.