ही एक काल्पनिक कथा आहे, जी भारतीय शेतीत नेहमी घडणाऱ्या प्रसंगांवर आधारित आहे. यातील नावे आणि तपशील काल्पनिक आहेत आणि ही कोणत्याही खऱ्या ग्राहकाबद्दल नाही.
सुरेश भाईंनी गावाच्या टोकावरचे कोल्ड स्टोरेज जवळपास वीस वर्षे चालवले होते, आणि कॅलेंडर सांगण्याआधीच त्यांना हंगामाची चाहूल लागायची. बटाट्याचे पहिले ट्रक यायला अजून अकरा दिवस होते, तेव्हा ते दरवर्षीप्रमाणे सकाळी सहा वाजता हातात चहाचा कप आणि डोक्यात वाढत जाणारी यादी घेऊन चेंबरमधून फिरत होते.
सुरुवातीच्या वर्षांत गर्दी पुरासारखी यायची. रस्त्यावर ट्रकच्या रांगा, कोणाचा नंबर आधी यावरून शेतकऱ्यांची वादावादी, आणि दुसऱ्या रात्रीपर्यंत कर्मचारी थकलेले आणि रजिस्टरचा गोंधळ. त्या पहिल्या दिवसांतल्या प्रत्येक चुकीचा गुंता मार्चपर्यंत सोडवावा लागायचा.
तीन हंगामांपूर्वी एक शेतकरी एका आकड्यावरून चिडून आला होता. त्याला आठवत होते की त्याने रजिस्टरमध्ये दिसते त्यापेक्षा जास्त पोती आणली होती. सुरेश भाईंना तसे काहीच आठवत नव्हते. दोन्हीपैकी कोणतीही बाजू सिद्ध करायला मार्ग नव्हता, आणि तो शेतकरी आपला माल घेऊन निघून गेला, आणि हळूहळू आपल्या दोन चुलत भावांचाही माल घेऊन गेला.
त्या हिवाळ्यात त्यांनी स्वतःसाठी एक नियम केला: दोघांना दिसेल अशा ठिकाणी लिहिल्याशिवाय काहीच खरे नाही. हे संथ वाटले. पण त्यांनी केलेली ती सर्वात वेगवान गोष्ट ठरली.
आता गर्दीआधीचे शांत दिवस तयारीसाठी असतात. ज्या शेतकऱ्यांनी माल आणण्याचे सांगितले आहे त्यांना ते फोन करतात आणि किती व कधी येणार ते विचारतात. प्रत्येक चेंबर सुरक्षितपणे किती धरू शकते त्यानुसार त्यांची आखणी करतात आणि पहिले लॉट कुठे जातील ते आधीच ठरवतात. कंप्रेसरची सर्व्हिसिंग झाली आहे का आणि बॅकअप वीज खरोखर सुरू होते का ते तपासतात.
हमालांना ते कामाचा सोपा क्रम समजावतात: माल घ्या, मोजा, लिहा, मग रचा. लिखित नोंदीशिवाय रचणे नाही. कर्मचाऱ्यांनी एका हंगामात कुरकुर केली. दुसऱ्या हंगामापर्यंत ते म्हणायला लागले की याशिवाय दुसरी पद्धत कल्पनाही करता येत नाही.
त्या वर्षीही रस्त्यावर ट्रकच्या रांगा लागल्या. पण प्रत्येक शेतकरी हातात पावती घेऊन गेला, प्रत्येक लॉटला जागा होती, आणि सुरेश भाई कोणालाही एका मिनिटाच्या आत सांगू शकत होते की त्यांचा माल किती आणि कुठे साठवला आहे. पहिल्या आठवड्यात होणारी भांडणे यावेळी झालीच नाहीत.
शेवटच्या रात्री ते उलट्या ठेवलेल्या कॅरेटवर चहा घेऊन बसले आणि त्यांच्या लक्षात आले की ते जुन्यासारखे थकलेले नाहीत. गर्दी तेवढीच होती. फक्त आता ते तिच्याशी झुंजत नव्हते.