આ એક કાલ્પનિક વાર્તા છે, જે ભારતની ખેતીમાં સામાન્ય રીતે બનતા પ્રસંગો પર આધારિત છે. નામ અને વિગતો બનાવેલાં છે, અને આ કોઈ સાચા ગ્રાહક વિશે નથી.
પ્રિયા છ વર્ષથી એપાર્ટમેન્ટ કોમ્પ્લેક્સમાં રહેતી હતી અને દરરોજ સવારે પેકેટનું દૂધ વિચાર્યા વગર ખરીદતી. પછી નાસ્તા વખતે પડોશીના બાળકે પૂછ્યું કે દૂધ ખરેખર ક્યાંથી આવે છે, અને ટેબલ પર કોઈ પાસે દુકાન સિવાય બીજો જવાબ નહોતો.
સોસાયટીના ગ્રુપ ચેટમાં એ મજાકની જેમ શરૂ થયું. અઠવાડિયાના અંત સુધીમાં અગિયાર પરિવારોએ કહ્યું કે તેઓ પોતે ડેરી ફાર્મ જોવા જશે.
તેઓ ત્રણ ગાડીઓમાં ચાલીસ મિનિટ ડ્રાઇવ કરીને ગયા, બાળકો ઉત્સાહથી ચીકણાં. ખેડૂત બળદેવ પાસે બાર ગાયો હતી, સુઘડ ગમાણ અને થોડું ગભરાયેલું સ્મિત. તેણે બતાવ્યું કે પ્રાણીઓને ક્યાં ખવડાવાય છે, કેવી રીતે દોહવાય છે અને દૂધ કેવી રીતે ઠંડું કરીને લઈ જવાય છે. તેણે દરેક સવાલનો જવાબ આપ્યો, અઘરા સવાલોનો પણ.
બાળકોએ વાછરડાંને ખવડાવ્યું. મોટાઓએ, ચૂપચાપ, જોયું કે ડોલ કેટલી સાફ હતી, અને તેને વિશ્વાસ મળે તેની કેટલી ફિકર હતી.
સોસાયટીએ બળદેવને પૂછ્યું કે શું તે દરરોજ સવારે થોડા ડઝન ઘરોને દૂધ પહોંચાડી શકે. તેણે હા પાડી, પણ પોતાની મર્યાદાઓ વિશે પ્રામાણિક રહ્યો: બાર ગાયો આટલું જ આપી શકે, અને તહેવારોના દિવસો અને ચોમાસાનો તાવ સાચી વાત છે. તેઓ એવી ગોઠવણ પર સંમત થયા જેમાં પરિવારો તે જે ભરોસાથી આપી શકે તે લે અને બાકીનું બીજે ક્યાંકથી ભરે.
તેઓ બિનરસપ્રદ બાબતો પર પણ સંમત થયા: ડિલિવરીનો સમય, ચુકવણી કેવી રીતે થશે, કોઈ પરિવાર બહાર જાય ત્યારે શું, અને દૂધ ક્યારેય બગડેલું લાગે તો શું કરવું. પ્રિયાએ પછી કહ્યું કે પહેલા જ દિવસે આ બધું લખી લેવાથી તેઓ ઘણી અજુગતી વાતચીતોમાંથી બચી ગયા.
બળદેવ હવે તેના ઘણા ગ્રાહકોને નામથી ઓળખે છે અને તેઓ તેને. જ્યારે તેની સૌથી નાની દીકરી બીમાર પડી, ત્યારે તેણે પૂછ્યું તે પહેલાં ત્રણ પરિવારોએ વાહનની મદદ કરવાની ઓફર કરી. ભારે વરસાદથી તે મોડો પડ્યો ત્યારે કોઈએ ફરિયાદ ન કરી.
પ્રિયા ક્યારેક વિચારે છે કે આ જોડાણ તો હંમેશાં શક્ય હતું. કોઈએ ક્યારેય પૂછ્યું જ નહોતું. ખેતર અને રસોડા વચ્ચેનું અંતર ચાલીસ મિનિટ અને એક પ્રામાણિક સવાલ જેટલું જ નીકળ્યું.