આ એક કાલ્પનિક વાર્તા છે, જે ભારતની ખેતીમાં સામાન્ય રીતે બનતા પ્રસંગો પર આધારિત છે. નામ અને વિગતો બનાવેલાં છે, અને આ કોઈ સાચા ગ્રાહક વિશે નથી.
ડો. કવિતાનો ફોન સવારના આઠ વાગ્યા પહેલાં ત્રીજી વાર વાગ્યો. એક ખેડૂત, જેને તે એક જ વાર મળી હતી અને જે તેના વિસ્તારના બીજા છેડે બસો કિલોમીટર દૂર હતો, તેના કપાસમાં પીળાશનું વર્ણન કરતો હતો અને પૂછતો હતો કે શું તે આજે આવી શકે. તે આવી શકે તેમ નહોતી. જિલ્લાના બીજા છેડે તેની એક મુલાકાત નક્કી હતી અને બીજા ખેડૂતને આપેલું વચન તે તોડી શકે તેમ નહોતી.
તેની પાસે સંભાળવા માટે ચાલીસ ખેતર હતા અને તૂટેલા કાચવાળી ગાડી. સવાલો વાજબી હતા, ખેડૂતો ચિંતામાં હતા, અને કલાકો જ નહોતા.
એ સાંજે તે ખેતર બહાર ગાડીમાં બેઠી અને તેણે એ અઠવાડિયે મુલાકાત લીધેલાં ખેતરો અને ફક્ત વાત કરી હોય તેવાં ખેતરો ગણ્યાં. તેને સમજાયું કે જે ખેતરોને તે સૌથી સારી રીતે ઓળખતી હતી તે સૌથી મોટી સમસ્યાવાળાં નહોતાં. તે એવાં હતાં જેની નજીક તે સંજોગવશાત રહેતી હતી.
તેણે એક પરબિડિયાની પાછળ એક સવાલ લખ્યો: કોઈને સારી રીતે મદદ કરતાં પહેલાં મારે શું જાણવું જરૂરી છે, અને તેમાંથી કેટલું હું ત્યાં ગાડી ચલાવ્યા વગર જાણી શકું?
તેણે દરેક ખેડૂત ફોન કરે ત્યારે એ જ થોડી વસ્તુઓ પૂછવાનું શરૂ કર્યું: કયો પાક, કઈ સ્ટેજ, કયું ખેતર, ક્યારથી શરૂ થયું, ખેતરનો કેટલો ભાગ, અને શું તે બે ફોટા મોકલી શકે, એક નજીકથી અને એક દૂરથી. એક મહિનામાં તે પાંચ મિનિટમાં કહી શકતી કે કઈ સમસ્યા એક દિવસ રાહ જોઈ શકે અને કઈ નહીં.
તેણે દરેક ખેતર પર ટૂંકી નોંધ રાખવા માંડી: જમીનનો પ્રકાર, સામાન્ય પાક, ભૂતકાળની સમસ્યાઓ, તેણે શું સલાહ આપી અને શું થયું. કોઈ પણ મુલાકાત પહેલાં તે તે વાંચતી. ખેતર પર તે ઓછું પૂછવામાં અને વધુ જોવામાં સમય ગાળતી.
કેટલાક ખેડૂતો તેમાં ઝડપથી ગોઠવાઈ ગયા. તેઓ સ્પષ્ટ ફોટા મોકલતા, પોતાની નોંધ રાખતા અને તેણે પૂછ્યું તે પહેલાં જ કહેતા કે તેમણે અગાઉ શું અજમાવ્યું છે. એ ખેતરોમાં સૌથી ઝડપી સુધારો થયો, અને એટલા માટે નહીં કે તે ત્યાં વધુ જતી. તેમણે પોતાનાં ખેતરનું વર્ણન કરતાં શીખી લીધું હતું, એટલે તે ગમે ત્યાંથી તેમને મદદ કરી શકતી.
તેણે ગાડી ચલાવવાનું ક્યારેય બંધ ન કર્યું. તૂટેલો કાચ કામનો ભાગ હતો. પણ તેને ચાલીસ ખેડૂતોને નિષ્ફળ કરતી વ્યક્તિ જેવું લાગવાનું બંધ થયું, અને એવું લાગવા માંડ્યું કે જ્યારે તેની પાસે સમય હોય ત્યારે તે દરેકને પૂરું ધ્યાન આપી શકે છે.