આ એક કાલ્પનિક વાર્તા છે, જે ભારતની ખેતીમાં સામાન્ય રીતે બનતા પ્રસંગો પર આધારિત છે. નામ અને વિગતો બનાવેલાં છે, અને આ કોઈ સાચા ગ્રાહક વિશે નથી.
સુરેશ ભાઈ લગભગ વીસ વર્ષથી શહેરના છેડે કોલ્ડ સ્ટોરેજ ચલાવતા હતા, અને કેલેન્ડર કહે તે પહેલાં તેમને સીઝનનો અણસાર આવી જતો. બટાટાના પહેલા ટ્રક આવવામાં હજુ અગિયાર દિવસ બાકી હતા, અને તેઓ સવારે છ વાગ્યે ચેમ્બરોમાં ફરી રહ્યા હતા, દર વર્ષની જેમ, હાથમાં ચાનો કપ અને મનમાં વધતી યાદી સાથે.
શરૂઆતનાં વર્ષોમાં ભીડ પૂરની જેમ આવતી. રસ્તા પર ટ્રકોની લાઇન લાગતી, ખેડૂતો પોતાના વારા માટે ઝઘડતા, અને બીજી રાત સુધીમાં સ્ટાફ થાકી જતો અને ચોપડો ગૂંચવાઈ જતો. એ શરૂઆતના દિવસોની દરેક ભૂલ માર્ચ સુધી ઉકેલાતી રહેતી.
ત્રણ સીઝન પહેલાં એક ખેડૂત એક આંકડા અંગે ગુસ્સામાં આવ્યો હતો. તેને યાદ હતું કે ચોપડામાં લખ્યા કરતાં વધુ બોરી તે લાવ્યો હતો. સુરેશ ભાઈને એવું કંઈ યાદ નહોતું. બંનેમાંથી કોઈ વાત સાબિત કરવાનો રસ્તો નહોતો, અને ખેડૂત પોતાનો માલ લઈને ચાલ્યો ગયો, અને સમય જતાં તેના બે પિતરાઈઓનો માલ પણ ગયો.
એ શિયાળે તેમણે પોતાને એક નિયમ બનાવ્યો: જ્યાં બંને જણ જોઈ શકે ત્યાં લખાય નહીં ત્યાં સુધી કંઈ સાચું નથી. સાંભળવામાં ધીમું લાગતું હતું. પણ એ તેમણે કરેલી સૌથી ઝડપી વસ્તુ સાબિત થઈ.
હવે ભીડ પહેલાંના શાંત દિવસો તૈયારી માટે છે. જે ખેડૂતોએ માલ આપવાનું કહ્યું હોય તેમને ફોન કરીને પૂછે છે કે કેટલો અને ક્યારે આવશે. દરેક ચેમ્બર સલામત રીતે કેટલું રાખી શકે તે પ્રમાણે તેમને ગોઠવે છે, અને પહેલા લોટ ક્યાં જશે તે અગાઉથી નક્કી કરે છે. કમ્પ્રેસરની સર્વિસ થઈ છે કે નહીં અને બેકઅપ પાવર ખરેખર ચાલુ થાય છે કે નહીં તે તપાસે છે.
તેઓ લોડરોને કામનો એક સાદો ક્રમ સમજાવે છે: લો, ગણો, લખો, પછી ગોઠવો. લખેલી એન્ટ્રી વગર એક પણ ઢગલો નહીં. સ્ટાફે એક સીઝન બડબડાટ કર્યો. બીજી સીઝન સુધીમાં તેઓ કહેતા કે બીજી કોઈ રીતે કરવાની કલ્પના પણ ન થાય.
એ વર્ષે પણ ટ્રકોની લાઇન રસ્તા પર લાગી. પણ દરેક ખેડૂત હાથમાં પાવતી લઈને ગયો, દરેક લોટની જગ્યા નક્કી હતી, અને સુરેશ ભાઈ કોઈને પણ એક મિનિટમાં કહી શકતા કે તેમણે શું રાખ્યું છે અને ક્યાં. પહેલા અઠવાડિયે જે ઝઘડા થતા હતા તે થયા જ નહીં.
છેલ્લી રાત્રે તેઓ ચા લઈને ઊંધા પાડેલા ક્રેટ પર બેઠા અને તેમને સમજાયું કે તેઓ જૂની રીતે થાક્યા નથી. ભીડ એટલી જ મોટી હતી. બસ, હવે તેઓ તેની સામે લડતા નહોતા.